பருவநிலை மாற்றம் மற்றும் கடல் மட்ட உயர்வு ஆகியவை உலகளாவிய சுற்றுலாவிற்கு ஒரு இருத்தலியல் அச்சுறுத்தலாக மாறியுள்ளன. குறிப்பாக, இந்தியப் பெருங்கடலில் உள்ள மாலத்தீவு, சராசரியாக கடல் மட்டத்திலிருந்து ஐந்து அடி உயரத்தில் மட்டுமே உள்ளதால், 2100-ஆம் ஆண்டுக்குள் அதன் 1,190 தீவுகளும் நீரில் மூழ்கும் அபாயத்தில் உள்ளன. இதேபோல், இத்தாலியின் காதல் நகரம் என அழைக்கப்படும் வெனிஸ், ஆண்டுக்கு 2 மி.மீ என்ற விகிதத்தில் அமிழ்ந்து வருவதால், நூற்றாண்டின் இறுதியில் அந்த நகரம் மனிதர்கள் வசிக்கத் தகாத இடமாக மாறும் என அஞ்சப்படுகிறது. இந்த 17 இடங்களின் பட்டியலில் மாலத்தீவு, வெனிஸ் தவிர்த்து, ஆஸ்திரேலியாவின் கிரேட் பேரியர் ரீஃப், அமெரிக்காவின் கிளேசியர் நேஷனல் பார்க் மற்றும் செஷல்ஸ் தீவுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.
இந்த அழிவிற்குக் கதிர்வீச்சு மற்றும் பனிப்பாறைகள் உருகுவதே முக்கியக் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. குறிப்பாக, அமெரிக்காவின் மொன்டானாவில் உள்ள கிளேசியர் நேஷனல் பார்க்கில் ஒரு காலத்தில் 150-க்கும் மேற்பட்ட பனிப்பாறைகள் இருந்தன, ஆனால் தற்போது 25-க்கும் குறைவானவையே எஞ்சியுள்ளன. இவை அடுத்த 15 ஆண்டுகளுக்குள் முழுமையாக உருகிவிடும் என விஞ்ஞானிகள் கணிக்கின்றனர். அதேபோல், ஆஸ்திரேலியாவின் கிரேட் பேரியர் ரீஃப், கடல் வெப்பம் அதிகரிப்பதால் ஏற்படும் பவளப்பாறை வெளுப்பு (Bleaching) காரணமாகத் தனது அழகை இழந்து வருகிறது. இந்த இயற்கை அதிசயங்களை நேரில் காண விரும்புவோர், அவை மறைவதற்கு முன்பே ஒருமுறையாவது சென்று பார்க்க வேண்டும் எனப் பயண ஆலோசகர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.
கடல் மட்ட உயர்வு என்பது வெறும் நிலப்பரப்பு இழப்பு மட்டுமல்ல, அது அந்தந்த நாடுகளின் கலாச்சாரம் மற்றும் பொருளாதாரத்தின் வீழ்ச்சியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, மாலத்தீவு தனது வருவாயில் பெரும்பகுதியைச் சுற்றுலாவின் மூலமே பெறுகிறது. அந்தத் தீவுகள் மூழ்கினால், ஒட்டுமொத்த மக்களும் இடம்பெயர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். இதே நிலைதான் யோர்தானில் உள்ள ‘டெட் சீ’ (Dead Sea) பகுதிக்கும் ஏற்பட்டுள்ளது; கடந்த 50 ஆண்டுகளில் இந்தப் ஏரி அதன் பரப்பளவில் மூன்றில் ஒரு பகுதியை இழந்துள்ளது. இத்தகைய மாற்றங்களைத் தடுக்க உலக நாடுகள் கார்பன் உமிழ்வைக் குறைக்கத் தீவிரமாக முயன்று வரும் நிலையிலும், கடல் மட்ட உயர்வு தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகவே தொடர்கிறது.
தற்போது (ஏப்ரல் 27, 2026), இந்த ஆபத்தில் உள்ள இடங்களைப் பாதுகாக்கச் செயற்கைத் தீவுகள் மற்றும் கடல் சுவர்கள் (Sea Walls) போன்ற பொறியியல் தீர்வுகள் சில இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், இயற்கையின் சீற்றத்திற்கு முன்னால் இவை தற்காலிகத் தீர்வாகவே அமையும் எனச் சூழலியல் ஆர்வலர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். 2100-ஆம் ஆண்டில் நமது அடுத்த தலைமுறை மாலத்தீவையோ அல்லது வெனிஸ் நகரையோ காணொளிகளில் மட்டுமே பார்க்கும் நிலை ஏற்படலாம். பருவநிலை மாற்றத்திற்கு எதிரான போரில் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு சிறிய நடவடிக்கையும், இந்த சொர்க்கங்களை இன்னும் சில காலம் வரைபடத்தில் தக்கவைக்க உதவும்.
