சர்வாதிகாரி கிம் ஜாங் உன்னின் இரும்புத்திரை ஆட்சியின் கீழ் ஒட்டுமொத்த நாடும் ஒரு ‘சிறைச்சாலையாக’ மாற்றப்பட்டுள்ள வடகொரியாவில் இருந்து, இரண்டு முறை மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்று தப்பியோடிய டிமோதி சோ (Timothy Cho) என்ற அகதியின் உண்மை கலந்த உருக்கமான கதை சர்வதேச அளவில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஜீன்ஸ் ஆடை அணிந்தாலோ அல்லது வெளிநாட்டுத் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தாலோ கூடப் பொதுமக்களின் முன்னிலையில் கொடூரமான முறையில் சுட்டுக் கொல்லப்படும் (Public Execution) ஒரு பயங்கரமான சூழலைத் தனது சொந்தக் கண்களால் பார்த்த பிறகும், தனக்கு இன்னும் தன் தாய்நாட்டின் மீதான பாசம் குறையவில்லை என்று அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
டிமோதியின் சிறுவயது வாழ்க்கை வடகொரியாவின் கடுமையான பஞ்ச காலத்தில்தான் கழிந்தது. சிறுவனாக இருந்தபோதே அவரது பெற்றோரால் கைவிடப்பட்டு, வீதிகளில் பசியுடனும் வறுமையுடனும் போராடி அநாதையாக வளர்ந்த அவர், அங்குள்ள கொடூரமான பொது மரணதண்டனைகளைக் கண்டு அதிர்ந்துபோய் எப்படியாவது இந்த ‘நரகத்தில்’ இருந்து தப்பிக்க முடிவு செய்தார். முதன்முறையாக எல்லையைத் தாண்டிச் சீனாவிற்குள் தப்பியோடியபோது, துரதிர்ஷ்டவசமாகச் சீன ராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டு மீண்டும் வடகொரியாவிற்கே திருப்பி அனுப்பப்பட்டார். அங்குள்ள விசாரணை முகாம்களில் கொடூரமான சித்திரவதைகளை எதிர்கொண்ட அவர், மீண்டும் நடப்பதற்குக் கூட முடியாத அளவிற்குப் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டார்.
இருப்பினும், தன்னுள் இருந்த சுதந்திரக் கனவோடு இரண்டாவது முறையாக மீண்டும் வடகொரிய எல்லையைத் தாண்டிச் சீனாவுக்குள் நுழைந்தார். ஆனால், அங்கும் பிலிப்பைன்ஸ் தூதரகத்திற்குள் நுழைய முயன்றபோது சீனப் போலீசாரால் நான்காவது முறையாகக் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். வடகொரியாவிற்கு மீண்டும் அனுப்பப்பட்டால் தனக்குக் காத்திருப்பது மரணதண்டனை மட்டுமே என்ற “இருண்ட மரண பயத்தில்” சிறையில் இருந்தபோது, ஒரு 13 வயது சர்வதேச மாணவனின் முயற்சியாலும், மனித உரிமை அமைப்புகளின் தலையீட்டாலும் அவர் ஒருவழியாக மீட்கப்பட்டு, ஜனநாயகப் நாடான பிரிட்டனில் தஞ்சமடைந்தார்.
தற்போது லண்டனில் ஒரு மனித உரிமை ஆர்வலராகப் பணியாற்றி வரும் டிமோதி சோ, வடகொரியாவின் அரசியல் கட்டமைப்பு மற்றும் கிம் ஜாங் உன்னின் அடக்குமுறை ஆட்சியைத் தான் முற்றிலும் வெறுப்பதாகத் தெரிவித்துள்ளார். ஆனால், “நான் வெறுப்பது அங்குள்ள அரசைத்தானே தவிர, என் தாய்நாட்டையோ அல்லது அங்கு என்னுடன் பசியிலும் துயரிலும் சிரித்துப் பழகிய அப்பாவி வடகொரிய மக்களையோ அல்ல” என்று உருகியுள்ளார். விண்வெளி ஏவுகணைகள் மற்றும் அணு ஆயுதப் போர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வடகொரிய மக்களின் எதார்த்தமான மனித முகத்தையும், அவர்களின் வலிகளையும் உலகம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே தனது ஒரே ஆசை என்று அவர் தனது பேட்டியை நிறைவு செய்துள்ளார்.
